Dobromil

Początki Dobromila łączą się nierozerwalnie z rodem Herburtów, którzy w 1374 roku otrzymali okoliczne dobra z rąk księcia Władysława Opolczyka. Około 1450 roku wznieśli pierwszą, jeszcze drewnianą, warownię. W 1566 roku król Zygmunt August, w zamian za wierną służbę zezwolił kasztelanowi lwowskiemu Stanisławowi Herburtowi przekształcić wieś w miasto, które wkrótce otrzymało prawa magdeburskie.

Wkrótce po założeniu miasta, bo już w 1584 roku, Stanisław Herburt wzniósł na szczycie góry Ślepej (566 m n.p.m.) murowany zamek. W 1614 roku Jan Szczęsny Herburt z Felsztyna przebudował istniejący zamek, dostosowując go do owalnego kształtu szczytu wzniesienia. Głównego wjazdu broniła trzykondygnacyjna, wieloboczna basteja z przejazdem bramnym, sklepionym półkoliście. W jej dolnych kondygnacjach znajdowały się dwa poziomy strzelnic, natomiast w górnej — okna. Nad przejazdem bramnym wmurowano tablicę z herbem Herburtów. Od bramy rozchodziły się mury obronne otaczające dziedziniec, zwieńczone attyką z arkadowym fryzem. Otynkowane mury z piaskowca i cegły dochodziły do 2 m grubości.

Umierając w 1616 roku, Jan Szczęsny pozostawił po sobie długi i zrujnowany majątek. Jego syn Jan Lew w 1622 roku zrzekł się Dobromiła wraz z majątkiem na rzecz wierzycieli. Zamek wraz z okolicznymi dobrami przeszedł w ręce Czuryłlów, a następnie Krasińskich, pozostając zamieszkanym do końca XVIII wieku. W 1784 roku Anna Białogłowska zezwoliła na częściową rozbiórkę zamku na potrzeby budowy pobliskiego klasztoru bazylianów. Od tego czasu obiekt popadł w ruinę i służył jako źródło materiału budowlanego. Do dzisiaj zachowała się basteja bramna oraz fragmenty przylegających do niej murów.

Fot. tyt. zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego

Jeśli podoba się Wam to, co czytacie – wesprzyjcie wirtualną kawą.