Wleński Gródek (zamek Wleń)

W świetle ostatnich badań archeologicznych można przyjąć,  że zamek Wleń jest jednym z najstarszych obiektów murowanych w Polsce.

Wleński Gródek (zamek Wleń)
Fot. Sławomir Milejski [CC BY 3.0 ], from Wikimedia Commons
Wleńska warownia została wzniesiona na miejscu istniejącego tu drewniano-ziemnego grodu, podniesionego do rangi kasztelanii, wzmiankowanej w bulli papieża Hadriana I w 1155 roku jako castrum Valan. Wzniesienie pierwszej murowanej budowli przypisuje się księciu Bolesławowi I Wysokiemu, synowi Władysława II Wygnańca. Powstała ona pod koniec XII wieku i składała się z murów obwodowych i sześciokątnej wieży obronnej. Na początku XIII stulecia na zamku często przebywał książę Henryk I Brodaty wraz ze swoją małżonką, księżną Jadwigą (późniejszą świętą).

W połowie XIII wieku zamek upodobał sobie znany z awanturniczego życia Bolesław II Rogatka, syn Henryka II Pobożnego. Właśnie we wleńskim zamku uwięził on w 1256 roku biskupa wrocławskiego Tomasza I, a w 1277 roku. swego krewniaka, księcia wrocławskiego Henryka IV Probusa. Po śmierci księcia świdnicko-jaworskiego Bolka II Małego, wdowa po nim, księżna Agnieszka przekazała w 1368 roku zamek w lenno rodowi rycerskiemu von Zedlitz.

W okresie od XIV do XVI wieku kolejni właściciele rozbudowywali i modernizowali warownię. Najpoważniejszą modernizację zamku przeprowadził w 2. połowie XVI wieku Sebastian Zedlitz. Wzmocniono wówczas obronność warowni poprzez podwyższenie murów i wieży.

W czasie wojny trzydziestoletniej zamek był kilkakrotnie oblegany i zdobywany przez wojska szwedzkie i cesarskie. Wreszcie w 1646 roku został podpalony i popadł całkowicie w ruinę. Po wojnie nowym właścicielem zniszczonej warowni został pułkownik króla Francji Ludwika XIII, Adam von Kaulhaus. Nie był on jednak zainteresowany odbudową zniszczonego zamku. U jego podnóża wzniósł barokowy pałac oraz kościół p.w. św. Jadwigi. W tym czasie zaniedbany obiekt niszczał, stając się źródłem materiału budowlanego dla okolicznej ludności.

W XVIII wieku ruiny zamku kupił hrabia Grünfeld. Po jego śmierci w 1804 roku przeszły na własność rodziny Haugwitz, pozostając w ich rękach do II wojny światowej.

Fot. tyt.: Jerzy Strzelecki [GFDL or CC BY-SA 3.0 ], from Wikimedia Commons